Leeuwarder Courant

Alledaagse treurnis

In de verhalenbundel Net als Barbapapa, het debuut van Marieke Groen, trekt een stoet van ongelukkige meisjes en een enkele jonge vrouw aan het lezersoog voorbij. Het gaat om realistische verhalen die zich op school, in de huiselijke kring of op de camping afspelen. de meisjes praten gemakkelijk over seks, roken graag een joint en doorspekken hun taal met televisie-Engels.

In het titelverhaal vraagt een groep schoolvriendinnen zich af met welke jongen ze naar het feest zullen gaan. Alleen Jasmijn treuzelt; daar heeft ze ook alle redenen voor, want thuis wacht haar een vader die zich als haar minnaar gedraagt. Het tweede verhaal brengt verslag uit van de vakantie die Iris en haar ouders op een Italiaanse camping doorbrengen. Iris is slechtgehumeurd, want `er heeft zich een dikke ongesteldheidspuist tussen haar wenkbrauwen genesteld.' Ze heeft het gevoel alsof ze met een stelletje `randdebielen' op stap is. Het geeft haar een kick om geregeld rode slipjes in het dashboardkastje van haar vaders auto te stoppen, om zo haar bedillerige moeder flink jaloers te mkaen. Ze slaagt in haar opzet.

Een ander verhaal bericht over een meisje en haar tirannieke vader. Als hij haar weer te na komt, zegt ze dat de handen van haar vriendje jeuken om hem eens goed op zijn bek te slaan. Nu zijn de poppen pas echt aan het dansen.

In het slotverhaal merkte een pas gescheiden jonge vrouw dat ze er onverstandig aan deed zich door twee Marokkanen te laten versieren. Wat een stom mens! Ja, als je zulke bokken schiet, dan zit je later natuurlijk met de gebakken peren.

Dit Barbapapa-boek zit vol grauwheid en alledaagse treurnis. Geen moment weet de schrijfster, bijvoorbeeld door humor of een fraaie zinswending, boven haar stof uit te stijgen. Het lijkt wel of Groen het oude naturalisme in een modern jasje heeft willen steken, met hetzelfde deprimerende resultaat.