Het omslag past helemaal bij het boek: de verhalenbundel Net als Barbapapa van Marieke Groen, haar debuut, is een kleurige close-up van een poppenkop. Plastic wangen, plastic mondje en plastic ogen die levend maar levenloos de wereld in kijken. Die blik samen met de gestift lijkende, volle lippen, het heeft iets pervers. Alsof deze pop dingen weet die wij niet weten, dingen heeft gedaan waarvan wij niets mogen weten.
Perverse, geheimzinnigheid, plastic, verleiding,d e schone schijn – ziedaar de terugkerende thema’s in Net als Barbapapa. Marieke Groen tovert in haar verhalen telkens jonge vrouwen of meisjes, of bijna-vrouwen ten tonele die in hun eigen wereldje ronddobberen, net zo lang tot er iets beslissends gebeurt. Want in elk verhaal is er een definitieve wending. Het lot van de protagonistes neemt een aanloop. En dan: de sprong.
In het titelverhaal is het het meisje Jasmijn dat rondmoddert in een leven dat ze liever niet zou leven. ‘”Je bent laat,” zei pa. “Je wou me toch niet vertellen dat je ineens vergeten was dat dinsdagmiddag ónze middag is?”
Jasmijn schudde haar hoofd.
“Dan is het goed,”zei pa, “want als wij niet eens meer aan elkaar denken, waar moet het dan heen met de wereld.”
Hij ging op haar bed liggen, legde meneer Beer en de serie Holly Hobbie-poppen op de grond en wenkte haar. De trouwring om zijn vinger ving een straal zonlicht die in haar richting kaatste.
Gehoorzaam ging ze naast hem zitten. (…)
Pa pakte haar hand en legde die op zijn gulp. Nog maar eens tellen dan, één, twee… “Barbapapa,” zei pa en hij ademde zwaar door zijn neus.’
Inderdaad, tussen Holly Hobbie-poppen en kindersprookjes misbruikt burgerpapa hier genadeloos zijn dochter. Alsof er niets aan de hand is zit het gezin later aan tafel. Dochter raakt zwanger. Nog meer ellende. Marieke Groen heeft geen expliciet moreel oordeel. Ze laat haar heldinnen tussen volwassen seks en Holly Hobbie-poppen zwemmen. Te groot voor het kinderleven (want als geperverteerd, vaak door seks) en eigenlijk te klein voor de grote-mensen-wereld. Dat is tragisch.
Het is een rare wereld, die Groen ons voorschoteld. Vals, oneerlijk en doortrapt. Die wereld, die (her)kennen we. Ook al wordt hij in Net als Barbapapa door voornamelijk meisjes getoond, wat op den duur enige meisjesmoeheid doet ontstaan. Niettemin heel aardig.
