Ton van Deel in Trouw

Eerste en laatste alinea uit een bespreking van Net als Barbapapa, De voorzitter van Ronald Giphart, De navel van Chiara van Onno te Rijdt en Zeedrift van Rebecca Gomperts:

Een tijdje terug, bij de bekendmaking van de nominaties van de Gouden Uil, veroorzaakte de juryvoorzitter enige beroering door te beweren dat er bij de stapel boeken die de juryleden hadden doorgenomen zoveel brandhout zat. (...) Gelijk heeft hij wel. Het is een feit dat er op het ogenblik een overproductie van literatuur plaatsvindt, waarin het kaf, ook door de uitgevers, niet meer van het koren gescheiden wordt.

(...) Dan Marieke Groen en haar verhalen in Net als Barbapapa, ook een debuut. Dat is weer het echte scholierenprozawerk: de meeste verhalen worden bevolkt door kinderen of jeugd, de meisjes hebben over het algmeen slechte ervaringen met hun papa's, die hen seksueel misbruiken, hen slaan of anderszins tiranniseren. Er komen verschillende vroege zwangerschappen en miskramen in voor. Ook de hoognodige portie seks, zoals in het verhaal van twee Marokkaanse jongens die het met een veertigjarige vrouw mogen doen, maar dat later, tegen haar zin, onder bedreiging nog eens willen herhalen.
Stilistisch is er niet veel aan deze verhalen te beleven en alleen stijl had de pijnlijke ervaringen die erin aan de orde komen de vorm kunnen geven die ze onontkoombaar en invoelbaar maakt. Nu flodderen de verhalen maar voort en blijft er bitter weinig haken.
Geen opwekkende Boekenweek dit keer, voor deze recensent.